Παράκαμψη πλοήγησης

Η δομή της κουβέντας

Για το φίλο μας, δε θέλουμε, σ’ αυτή τη φάση τουλάχιστον, να κάνουμε μια τυπική καταγραφή της δράσης του, μέσα από την εκφώνηση λόγων. Αυτό που θέλουμε είναι να αναδειχθούν οι επιμέρους πλευρές της προσωπικότητάς του, μέσα από τις αναμνήσεις των ανθρώπων που μοιράστηκαν μαζί του μικρά ή μεγάλα γεγονότα, σε περισσότερο ή λιγότερο σημαντικές φάσεις της κοινής μας ζωής.

Ας φανταστούμε μια δομή για την κουβέντα που να καλύπτει τα παιδικά χρόνια του Σπύρου, τα χρόνια στο Μαράσλειο, το Βέλγιο, το μεταπτυχιακό, την παρουσία του στα σχολεία, ως δάσκαλου και ως συμμετέχοντα στους αγώνες των δασκάλων, κ.α., αλλά και την περίοδο της ασθένειας και της νοσηλείας του. Κυρίως όμως θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε ένα βασικό στόχο: στο να σκιαγραφήσει το Σπύρο που εμείς, ως φίλοι, σύντροφοι, συμφοιτητές, συνάδελφοι, γνωρίσαμε.

 

    • Κοτζαμάνης Δημήτρης
    • Δημοσιεύθηκε 13 Μαΐου 2009 στις 3:20 μμ
    • Permalink
    • Απάντηση


    Γνώρισα το Σπύρο στο λεωφορείο κατά τα πήγαινε – έλα μας στο διδασκαλείο της Πάτρας…
    Πάντα πρόσχαρος , φιλικός, αγωνιστής ,ένα καταπληκτικό παιδί που ενέπνεε μια ηρεμία και μοσχοβολούσε καλοσύνη…
    Τι να πρωτοθυμηθώ τις ατελείωτες μάχες μας για τον αγαπημένο του Π.Α.Ο., τις συζητήσεις μας για τα προβλήματα του διδασκαλείου, τη χαρά του να κατέβει στην Ομόνοια να μου αγοράσει μαξιλαράκι, το γέλιο με τις πατερίτσες μετά τον τραυματισμό του στο 5 επί 5 ,τα σχέδια για διανυκτέρευση στην Πάτρα , τα σχόλια μας για τις φοιτήτριες του διδασκαλείου μα και για αυτές του παιδαγωγικού , τον προβληματισμό του όταν του είπα πως πρέπει να είναι ο επόμενος Πρόεδρος του διδασκαλείου, ένας προβληματισμός που ήταν απόρροια της σεμνότητας που τον περιέβαλλε, μα
    και της συναίσθησης ευθύνης που θα αναλάβανε…..
    Μίλησα μαζί του τελευταία φορά στην περίοδο της ασθένειας του..
    Τον άκουσα θαρραλέο , τον αισθάνθηκα πληγωμένο , με ένα παράπονο που έφτανε μέχρι το ..Θεό, του είπα πως κ εγώ τα πέρασα κ όλα θα πάνε καλά…
    Δεν ξέρω αν τον ανακούφισα, ξέρω όμως ότι τον ένιωσα, γιατί γνωρίζω πως μόνο άνθρωποι που έχουν δει το θάνατο απέναντι να τους χαμογελά μπορούσαν να τον νιώσουν…
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει ρε φίλε..
    Ελπίζω τώρα που μας βλέπεις από κει ψηλά να χαίρεσαι για τις χαρές μας κ να μας συμπονάς για τις λύπες μας… να συνεχίσεις δηλαδή να κάνεις αυτά που έκανες κι εδώ κάτω…


  1. Γνώρισα κι εγώ το Σπύρο στο πούλμαν για Πάτρα, εκεί στα πίσω καθίσματα, αν κι εκείνος συνήθως έβγαζε την περισσότερη διαδρομή όρθιος να κουβεντιάζει με όλους. Κουβεντιάζαμε και μαζί – εγώ 2ετής, εκείνος 1ετής -. Υποτίθεται ότι του έδινα “τα φώτα μου” για τις εργασίες και αστειευόμαστε. Του είχα πει ότι είχα πάρει διπλωματική, για να απαλλαγώ από 3 μαθήματα, αλλά το μετάνιωσα γιατί βαρέθηκα, κι όλο με ρωτούσε “πώς πάει η διπλωματική;” Του θύμιζα ότι την είχα εγκαταλείψει, αλλά εκείνος με αφοπλιστικό ύφος μου έλεγε: “κάνε την κι εγώ θα τη συνεχίσω του χρόνου”, και το αστείο συνεχιζόταν. Το φέρω βαρέως που δεν βρήκα το χρόνο να τον πάρω ένα τηλέφωνο να αστειευτούμε ξανά. Όλο αύριο και αύριο σκεφτόμουνα. Τελικά κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται χωρίς αναβολή. “Καλό ταξίδι” Σπύρο.


  2. Γνώρισα το Σπύρο εκείνο το μεγάλο χειμώνα του 1983-1984, όταν ήταν ακόμη πρωτοετής στο Παιδαγωγικό, με το πάθος της νιότης, μιας νιότης που δεν μπορούσε να χωρέσει στα στενά καλούπια της “ενσωματωμένης στο σύστημα αλλαγής” του κόμματος για το οποίο είχε αγωνιστεί μέσα από τις γραμμές της νεολαίας του. Ερχόταν μαζί μας στις πορείες ενάντια στο απεργοκτόνο άρθρο 4 μαζί με τον αδελφό του και συνάδελφο στις τράπεζες, το Νίκο, και βρισκόμασταν στις πρώτες γραμμές, στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους βρετανούς ανθρακωρύχους. Ο Σπύρος δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα το έβαζε κάτω, δεν θα συμβιβαζόταν με μια πλαστική “αλλαγή”. Απ’ όσο θυμάμαι είχε μπει στην Ένότητα Μαρξιστών Σοσιαλιστών. Τα λέγαμε τα βράδια εκείνα στο μπαρ “Συλλήβδην” (του Γιώργου, της Μαριάννας και του Γιάννη που τον είδα στην προβολή της Μακρονήσου) με δεκάδες συναγωνιστές/τριες παρέα με ένα ποτό και διάφορα χάπενινγκ ξαφνικά και πολύμορφα. Τον έχασα μετά για καμιά δεκαπενταετία για να τον βρω στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Πολιτικού της Νομικής να ειδικεύεται στην Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης. Και εκεί πάντα ενεργός και πρωτοπόρος όπως ήταν πάντα και παντού, στις κινητοποιήσεις εναντίον των νόμων Αρσένη, Γιαννάκου, στα Πίσω Θρανία, στους “Δασκάλους σε Κίνηση” κ.α.

    Σπύρο, ξέρεις πάντα υπάρχει το σκαμπό στο μπαρ αλλά και το κάθισμα στο αμφιθέατρο, όπως υπάρχει πάντα η πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων.

    Γεια χαρά

    Θανάσης Τσακίρης


Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.